Communicatie is een vreemde zaak

Communicatie: om over na te denken
( Engelse vertaling onder deze tekst.)

Communicatie is een vreemde zaak. Het volgende is mij hierbij opgevallen:

Zoals Steven Pinker al schrijft: Communicatie vraagt om de welwillendheid van een goed verstaander. ( Het Taalinstinct pag. 85)

In onze huidige maatschappij communiceert men via een systeem waarvan wij ons maar nauwelijks bewust zijn. Realiseren wij ons bijvoorbeeld dat een boodschap vrijwel altijd incompleet is en dat het aan de luisteraar is om de ontbrekende delen zelf in te vullen om zo tot een begrijpelijk geheel te kunnen komen? Deze invulling geschiedt op een wijze die maatschappelijk overeengekomen blijkt te zijn; een soort stille, onderlinge verstandhouding, gekoppeld aan een maatschappelijk gegroeid gedachten stramien.

Er bestaat echter ook een groep die of nog meer, of iets anders te vertellen heeft. Door hun andere, dan wel geheel eigen kijk op de wereld, is hun logica misschien anders dan de maatschappelijk reguliere denkwijze  maar hoeft zeker niet minder logisch te zijn.
Hier kloppen die stilzwijgende afspraken dan opeens niet meer.
Om hen te kunnen volgen en te begrijpen, zal men zijn eigen, comfortabele gedachten systeem even moeten verlaten.

Veel anders denkenden  maken voor hun inzichten gebruik van hun voorstellingsvermogen. Je zou het “visica”, in tegenstelling tot logica kunnen noemen. Vooral  het maken van de vertaalslag van ruimtelijk beeld naar taal is voor velen een lastige klus.
Waar onze huidige vorm van communicatie voor een groot deel  via internet plaats vindt,  houdt dit in, dat gedachten ook nog eens op schrift gezet moeten worden.

Goed formuleren is beslist een kunst en iets goed lezen en begrijpen weer een andere. De lezer wil het bericht dan ook het liefste in jip-en-janneketaal aangeboden krijgen. Eigenlijk wil de lezer ook uitsluitend jip-en-janneke informatie  krijgen, anders wordt het helemaal te lastig voor hem!
Dat ik daarom liever de telefoon pak of bij iemand langs ga, dan te mailen, heeft tot voordeel dat er direct gecheckt kan worden of men elkaar goed begrepen heeft.

Ik prijs mij zelf gelukkig dat ik vrienden heb met wie werkelijk te communiceren valt, omdat zij flexibel in hun “meedenken” zijn.
Wat daarbij voor mij het aller belangrijkste is, is het feit dat wij een blindelings vertrouwen in elkaars intenties, helderheid van geest en redelijkheid hebben. Juist dit vertrouwen maakt, dat wij in alle rust, onze soms wel erg ingewikkelde ideeën onder woorden kunnen brengen; ze al sprekend en soms met elkaars hulp tot een bruikbaar geheel kunnen ordenen.

Communicatie houdt in eerste instantie in dat die ander “gezien” wordt en dat er werkelijk een “ontmoeting” plaatsvindt. Dit betekent dat beide partijen elkaar tegemoet zullen moeten treden. Wij, “anders denkenden” zijn ons hier terdege van bewust en doen extra ons best maar hoe zit dat met u?

Nb. Soms kost het de maatschappij meerdere decennia voordat begrepen wordt wat die “exoot” nou bedoelde. Ook Einstein werd in zijn jeugd voor gek versleten,  Rembrandt van Rijn maakte er met zijn Nachtwacht een zooitje van, vond men toen ter tijd,  en bij Stravinsky’s  “Sacre du printemps” liepen zelfs de concert leden de zaal uit.  Wie het boek van Bill Bryson leest, zal zien dat de meeste wetenschappers wel erg eigenzinnig waren. Desondanks hebben juist zij, door hun originele manier van denken, zien en horen de wereld enorm verrijkt.

Niet iedere anders denkende hoeft briljant te zijn maar wij, allen te samen maken de wereld tot een totaal. Zonder die ander  zijn wij dus incompleet. Daarom zou, volgens mij, enige flexibiliteit richting een ruimer communicatie bewustzijn toch wel wenselijk zijn, evenals meer wederzijds vertrouwen. De ontmoeting zal een stuk makkelijker worden en bovendien meer vruchten af kunnen gaan werpen, waar wij allemaal ons voordeel mee kunnen doen.

Tot slot:
Ook de media zouden er goed aan doen wanneer zij eens stil zouden staan bij hun interview technieken, wanneer zij de wereld van werkelijke objectieve informatie willen voorzien.

Fleur, 2008
herzien 2013

 

Fleur
Communication
(translation  by Annet Bovy)

Communication is a strange phenomenon.

What Pinker has to say about the subject has struck me in particular: Communication asks for the benevolence of the listener.

In our society we communicate through a system that we are hardly aware of. For example, do we realise that the message is almost always incomplete and that it is up to the listener to fill in the missing parts?

This process seems to be a social agreement, a silent, mutual understanding related to socially developed and established lines.

However, there is a number of people that thinks differently and therefore communicates differently. They employ a different, but therefore not inferior kind of logic.(We might even use the term visicbecause language is of minor importance in their line of thought). All of a sudden the above mentioned social agreement does not work anymore. The missing parts cannot be filled in, different words take their places.

The listener has to try very hard to understand the message.

What normally goes without saying has to be said.

The listener will have to forget his/her own set of communication rules otherwise he/she is completely lost.

Hence, direct dialogue is of paramount importance because one can check right away if the message has been correctly understood (telephone versus email).

This different way of communicating is no problem to me among family and friends. How come?

To start with, we obviously think alike, just hinting will do. However, and that is most important, there is implicit faith in our intentions, there is honesty and intelligence.

This enables us to verbalize our occasionally very complicated thoughts, to arrange our words while speaking, sometimes helping one another.

I wonder if within our society and even within our professional group one is aware of the fact that only the prevailing form of communication and the mindset it is based upon are being applied which is enough in itself to lead to confusion among the picture thinkers.

Clients might have come open-minded but were getting totally confused along the process. As long as counsellors are not aware of this essential question, how good are they actually at counselling?

It can take decades before society is aware of the real value and contribution to this very society of people showing a different dimension of communication, people like van Gogh, Mozart, Rembrandt, Churchill, da Vinci or Keuris. Einstein was considered a fool in any way and reading Bill Brysons “A short history of nearly everything” one will understand that most scientists were extremely stubborn and not amenable. Nevertheless, they of all people have enriched the world immensely by their very special way of thinking, seeing and hearing. All of us together, we constitute a whole. Without this different way of thinking we are no longer a whole, we are wanting.

Therefore, in my opinion, not only would some flexibility towards a broader communication awareness be advisable but it would also lead to a better understanding between counsellor and counselled.

 

The client is expected to adjust to the regular communication system which is quite hard but they do try just as I do.

If the regulargroup is willing to take a step the meetingwill be much more easygoing and therefore more fruitful.

For your information.

Fleur 2008